Και με τον Μαδούρο και με τον Πούτιν και με τον Όρμπαν
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
Διάβασα με μεγάλο ζήλο τις ανακοινώσεις της αντιπολίτευσης το Σαββατοκύριακο για τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα και την αρπαγή του Μαδούρο από τις ειδικές δυνάμεις του Τραμπ.
Ή μάλλον, όχι για τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα. Αλλά για την ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Γιατί αυτή ήταν που διαπέρασε με ρεύμα όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και κάποιους νεοδημοκράτες που δεν τους είδα με μεγάλη θέρμη να βγαίνουν μπροστά να μιλήσουν για τον Μαδούρο, τον Τραμπ κτλ.
Ας γυρίσουμε στις πρώτες σελίδες του αλφαβητάριου των διεθνών σχέσεων: Η εξωτερική πολιτική υπαγορεύεται από τα συμφέροντα μιας χώρας. Τελεία.
Εκτός και εάν είσαι στην Ελλάδα. Όπου μπορείς να είσαι λίγο και με τον Πούτιν και με τον Μαδούρο και με τον Όρμπαν. Γιατί ακούγεται κωμικό να κατηγορείται η κυβέρνηση του Μητσοτάκη που στήριξε όσοι ελάχιστοι- και σε παρεξηγήσιμο βαθμό -το Κίεβο για «επικίνδυνα παιχνίδια με το διεθνές δίκαιο» με επίκληση μάλιστα της Τουρκίας και της Κύπρου.
Και καλά, στα αριστερά υπάρχει μια τυφλή λατρεία για τη Λατινική Αμερική και την αοριστία της «επανάστασης» - άσχετα εάν ελάχιστοι μπορεί να την έχουν επισκεφτεί - εκεί στο ΠΑΣΟΚ όπου έχουν ευχαριστήσει δημόσια τους Αμερικανούς στην τραγωδία των Ιμίων, τί ακριβώς συμβαίνει;
Εδώ η ανακοίνωση των Ευρωπαίων για τη Βενεζουέλα. Λείπει η υπογραφή του Βίκτορ Όρμπαν.
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
